امروز جمعه آخرين روز فروردين‌ماه 1386 ، « عبدالرسول وصال » مديرمسئول روزنامه « آينده نو» در اقدامي حيرت‌انگيز در را به روي خبرنگاران و كاركنان روزنامه‌اش بست . هيچ توضويحي در كار نبود . نگهبان آينده نو مي‌گفت روزنامه براي يك هفته تعطيل است و بچه‌ها مي‌گفتند خب اگر روزنامه تعطيل شده لااقل بگذاريد وسايلمان را برداريم ولي چنين اجازه‌اي هم به آنها داده نشد . جالب است تا روز چهارشنبه كه بچه‌ها به روزنامه آمده بودند نه مديرمسئول و نه سردبير هيچ اعلاني دراين‌باره نداشته‌اند . چنين رفتارهايي فقط از يك مدير فاقد روحيات حرفه‌اي در كار مطبوعات سر مي‌زند . باعث تاسف است كه ما مديراني در مطبوعات داريم كه حتي آن قدر مديريت رسانه نمي‌فهمند كه در نخستين گام بايد ديالوگ و گفتگوي منطقي و درستي با تحريريه داشته باشند . وقتي از مديران خودمان چنين رفتاري سر نمي‌زند واي به حال مسئولان . و از همه مهمتر اينكه واي به حال ما كه نمي‌توانيم از پس مديران خودمان برآييم و تازه داعيه حل كردن مسائل و مشكلات كلان‌تر را هم داريم . اين موضوع هيچ ربطي به ماهيت كار اشراق نداشت ولي مي‌تواند براي سلامت مديريت چه در بخش نيروي انساني و چه در بخش ماهيت تجاري كار تجربه خوبي باشد . بلكه در اين حركتي كه مدعي سلامتش هستيم درست گام برداريم .

حالا وعده ما با شما روز دوشنبه سوم ارديبهشت ۱۳۸۶ است . اگر دوست داشتيد مارا از پيشخوان دكه‌ها به خانه‌هايتان دعوت كنيد .

« آنچه در پی می خوانید به نوعی چارچوب و مرام اشراق در دوره جدید را تعیین می کند » :

اشراق اين‌بار با نگاهي به حوادث ايران منتشر شد تا طلوع‌كردن و تابيدن را جايگزين غروب و افول داستانهاي آدمياني از جنس و جور خودمان كند . پيوستن به مطبوعاتي كه حادثه را مبناي كار خود كرده‌اند ساده‌ نيست زيرا نمي‌توان شاهد فروافتادن همشهري و هم‌وطن خود بود و آن را دستمايه فروش محصول و رونق بازار خود كرد .

نيمه دوم سال 1385 از اين منظر براي مطبوعاتي كه به حوادث مي‌پرداختند روزهاي خوبي را در پي نداشت چراكه به تاراج رفتن آبروي دختري جوان و شكستن حريم خصوصي‌اش را مبناي فروش و توليد محصول خود قرار داده بودند . داستان آن سي دي معروف تراژدي تلخي است كه نشان مي‌‌دهد ما درباره حوادث بيشتر مصداق اين ضرب‌المثل هستيم كه « مرگ خوب است اما براي همسايه » !

اما حوادث را مي‌شود دماسنجي از جامعه دانست و فرصتي براي شناختن زندگي‌هايمان . هرماجرايي مي‌تواند نمايانگر غفلتهاي من و شمايي باشد كه اصلا متهم و مجرم نيستيم ولي يا قرباني شده‌ايم و يا حتي صرفا نظاره‌گر حادثه‌ايم .

هر جرمي گرچه مرتكب مشخص و معلومي دارد اما بستري براي وقوع لازم داشته كه همه ما در آن سهيم بوده‌ايم ولي كسي به اين بخش ماجرا توجه نداشته است .

خلاصه آنكه هيچ حادثه‌اي به وقوع نمي‌پيوندد مگر همه ما درآن دخيل بوده باشيم . همه ما يعني جامعه‌اي كه در آن زندگي مي‌كنيم كليتي بوده كه بر اساس رفتارهاي من و شما فضا را براي يك فرد مستعد تبهكاري فراهم كرده است .

پس با اين وصف اشراق بنا ندارد مرگ را حق بداند آن هم براي همسايه . براي همين اشراق و اشراقي‌ها تلاش مي‌كنند پشت هر حادثه‌اي را بيش از ظاهر آن بجويند . مهمتر آنكه حريم خصوصي و آبروي هر حادثه‌‌برانگيزي را محترم مي‌دانيم زيرا معتقديم او در پي مجموعه‌اي از شرايط دست به عملي زده كه ما جرم مي‌ناميمش . آبروي او نيز بنا به همان دستور بزرگانمان كه حرمت آبروي مومن را به اندازه حرمت خون او دانسته‌اند محترم مي‌دانيم .

پس در اشراق نه رنگ خون به آن معناي مصطلح در صفحات حوادث خواهيد ديد و نه عكس متهمان و مجرمان و هر نشانه‌اي كه بخواهد حريم‌ها را بشكند و رنگ و بوي بازارگرمي به خود بگيرد .

اشراق به حوادث ايران مي‌پردازد زيرا معتقد است از دل حوادث حوادث مي‌توان روزنه‌هايي براي شكوفايي و اصلاح جامعه يافت و مصداقي براي عملي شدن بند پنجم از اصل 156 قانون اساسي بود كه پيشگيري را مقدم بر برخورد مي‌داند .